Mont Blanc Succes

Vanmorgen om kwart voor drie - na een schandalig slecht ontbijt - vertrokken voor de top van de Mont Blanc. Om 06.25 stond de eerste man op de top. Het weer was prachtig. Een zwarte sterrenhemel boven ons en in de diepte de lichtjes van Chamonix. Het eerste wat we op de top gedaan hebben is de foto's gemaakt van de vlaggen van de bedrijven die geld hebben geven voor het goede doel en daarmee hebben we onze tegenprestatie ingelost en geld ingezameld voor www.expeditiekindsoldaat.nl. Hoeveel geld er precies in ingezameld wordt na het weekend bekend gemaakt. En meer geld kan natuurlijk nog steeds worden gestort! De mensen die de top hebben gehaald zijn: Solke, David, Casper, Rob en ondergetekende. Ton en Peter moesten op 300 meter onder de top helaas opgeven omdat Ton zo'n last hoogteziekte (overgeven en niets meer zien) had dat de gids het niet verantwoord vond om door te gaan. Jammer voor Peter, want die had de top waarschijnlijk wel gehaald. De komende dagen zal ik proberen wat meer ervaring neer te zetten maar voorlopig is het toch eerst tijd voor een goed glas champagne.

De Top!!!!!

Vanmorgen om 6 uur stond Gijs op de top van de Mont Blanc!!!!!
Nu op weg naar beneden.

Dag 5: de eerste etappe op de Mont Blanc

Weer vroeg wakker. Vijf uur terwijl het ontbijt pas om half zeven is. Dit keer mogen we alles zelf doen, het is te vroeg voor de huttenwaard. We passeren Chamonix. Het weer is prachtig. De eerste zonnestralen kleuren de top van de Mont Blanc oranjerood. Het eerste stuk gaat met de gondel, dan met een treintje. Dan lekker wandelen over rotsen. De drukte valt me tegen. Met z'n ik-weet-niet-hoeveel sjouwen we de berg op. Onze gids Eric is een aardige Fransoos uit Briacon en weet aardige doorsteekjes zodat we toch 'alleen' lopen. Tot aan de Grand Couloir gaat het met iedereen prima. Jeroen en René ZWAAIEN ONS UIT. Maurice haakt af, de hoogtevrees speelt te veel. Casper en ik zitten bij Eric aan het lijntje. Het gevreesde Grand Couloir valt me mee. Vijftig meter moeten we oversteken alsof de duivel op onze hielen zit. Daarna gaat het recht omhoog. Soms alleen met de benen, vaak met handen en voeten. Eric zet de sokken erin en om 13 uur staan we bij de Gouter hut. Een half uurtje later is de rest ook binnen. Solke laat een traan van geluk. Ton heeft last van de hoogte en snakt naar water. Peter, Rob en David zijn gewoon gelukkig. De hut zelf is geen advertentie: BINNEN STINKT HET EN IEMAND HEEFT MIJN KLIMGORDEL "GELEEND". De gidsen hebben al een ander voor me geregeld om mee naar de top te gaan. Daarna zien we wel weer verder. Het is nu, als ik dit schrijf, 15.15 uur en ik ga proberen te slapen. De nachten schijnen hier niet echt best te zijn.... Tot morgen!

Dag 4: Terug naar La Boerne

Woensdag 26 augustus. Gister aan het eind van de middag werd eer duidelijk wie er volgens de gidsen goed genoeg is om een toppoging voor de Mont Blanc te doen: Casper, Jeroen, Maurice, Solke, David, Rob, Peter, Ton en ondergetekende. De anderen drie missen net wat conditie of staan te onzeker op de benen. Jeroen heeft besloten van de Mont Blanc af te zien omdat hij zelf vind dat hij niet heel prettig op de steile besneeuwde hellingen van de Grand Paradiso stond. Vanmorgen om acht uur terug naar beneden. Het weer is beter dan gisteren. De top van de Grand Paradiso is tijdens onze wandeling naar beneden nog steeds in wolken gehuld maar niet meer de hele tijd. Tegen de tijd dat we beneden zijn is top wolkvrij; onderweg eet ik een paar handen vers geplukte bosbessen en geniet van de door wild stromende riviertjes onderbroken stilte. Met de auto’s rijden we de Mont Blanc tunnel door naar Chamonix en door naar onze slaapplek Auberge Refuge La Boerne. De Italiaanse kant van de Mont Blanc ziet er spookachtig uit met dikke pakken bewolking rond de flanken. De Franse kant is een stuk vriendelijker: stukke blauwe lucht met aardig wat mooie witte bewolking. De depressie van de afgelopen 48 uur heeft voor verse sneeuw gezorgd en ook het Grand Couloir heeft wat verse sneeuw. Bij La Boerne heeft iedereen lekker gedoucht en ‘s middags hebben we in Chamonix de laatste inkopen gedaan. Casper heeft een stapel bananen gekocht om morgenochtend in het treintje op weg naar de Mont Blanc naar binnen te werken. Energie kan je niet genoeg binnen krijgen is zijn devies. Verdere inkopen: gedroogde worsten, melk, repen chocola en nog een paar warme sokken. Mijn sokken begonnen gisteren op de gletsjer toch wat koud aan te voelen. Morgenochtend vertrekken we om zeven uur op weg naar een nieuw avontuur. Duimen voor goed weer aub.

Dag 3: Stijgijzers

4.30 uur: een zacht alarmbelletje en dan het oogverblindende licht van foute plafonnières. Iedereen heeft wel wat geslapen, niemand de hele nacht. Buiten staan er vaag sterretjes recht boven me. Vaag, er hangt bewolking en dat betekent niet veel goeds. De hoofdlampen gaan aan en in een slinger van glimwormpjes slingert het pad omhoog. Bij de eerste ijsvelden gaan de stijgijzers onder en zien we de eerste bliksemflitsen. De sterretjes zijn verdwenen. Niet iedereen vindt het leuk. De gidsen vinden het nog verantwoord. Zij zullen het weten. Na bliksem volgt ijsregen gevolgd door hagel. We steken diepe scheuren over en niet iedereen voelt zich even op zijn gemak. Voor de meesten is het ook de eerste keer op stijgijzers. Langzaam gaat het omhoog, iedere honderd meter telt maar na een paar uur is het over. Het weer is te slecht en op 3525 meter (onder de top dus) gaan we terug. Beneden bij de hut is het weer beter maar om de top van de Grand Paradiso blijven wolken cirkelen en de top zien we niet meer. Maar de tocht was een goede harde training voor de Mont Blanc. De gidsen besluiten morgen wie ze goed genoeg vinden om een toppoging te wagen en de vlaggen van onze sponsoren op de top te zetten, want daar gaat het uiteindelijk om: niet om de poppetjes maar wel om het geld dat we zo inzamelen voor de ex-kindsoldaten in Sierra Leone.

Dag 2: Eerste etappe naar de Grand Paradiso

Vandaag de eerste etappe op weg naar de Grand Paradiso. Een makkelijk pad naar de refugio Chabot. Het weer is prachtig. Veel zon en soms een wolkje. Het bos beneden geeft een verkoelend windje. Bij de hut koelen we de voeten in het fonteintje voor de hut. Het zicht op de Grand Paradiso is overweldigend. Stevige ijsmassa's en mooie rotspartijen. Morgen vroeg op weg naar de top. Iedereen heeft er zin in, alleen het laatste stukje rots naar de Madonna staat bij enkelen ter discussie. Morgen weten jullie hoe dat is afgelopen.

Dag 1: Cheval Blanc

Zeven uur op, acht uur weg en een half uurtje rijden naar de voet van de Cheval Blanc. Keuzes maken. Welke schoenen? De zware D's nog een stukje verder inlopen of toch maar de meegebrachte lichtgewicht B's? Sommigen kiezen voor een hardloop schoenen en gezien het warme weer geen slechte keuze. Zware schoenen met Gore-Tex zijn dan ook niet ideaal. Voeten insmeren met baby talkpoeder - ruikt lekker - en al snel de jasjes uit. Het eerste stuk voert over het beton van een stuwdam en dan snel over naar losse steentjes en lekkere niet te moeilijke wandelpaden. De weg naar de top - een 1000 hoogtemeters - is warm en het laatste stukje naar de top is zelf wat klimmen met handen en voeten. En een verroeste stalen ketting als zekering. De top van de Cheval Blanc is een vlakte en het uitzicht is fantastisch. Het weer is helder: in de verte de Mönch, Eiger en Jongfrau, de andere kant op de Matterhorn en natuurlijk de Mont Blanc. Ton heeft een verassing in zijn tas: een picknickset met glazen, ingeblikte vis en een fles rose. De fles gaat ongeopend mee naar beneden. De weg terug gaat aanzienlijk sneller en via een mooi chaletje met ijskoude Cola terug naar de auto. We zijn om zeven uur weer terug bij La Boerne. Onze gidsen voor de komende dagen melden zich onder aanvoering van Ilse en Edward Bekker. Het programma van de Gran Paradiso en de Mont Blanc wordt doorgenomen. Vele vragen worden beantwoord. Kernzaak: niet te veel spul meesjouwen. Boven is geen internet tenzij de huttenwaarden het goed vinden dat ik op hun PC deze Blog bij houdt. De laptop blijft beneden, minder gewicht is alles.